Van de hectiek in de horeca en de koeriersdiensten naar precisiewerk in techniek: Ramon Bosman waagde de stap. Een test bleek een eye-opener! Via een BBL-traject van drie dagen werken, twee dagen school vond hij zijn plek als panelenbouwer bij Batenburg Beenen. En dat bevalt hem uitstekend, om meerdere redenen!
In een openhartig gesprek vertelt Ramon hoe hij via zijn vader en een bijzondere test de techniek in rolde, waarom hij school nu als volwassene wél gaaf vindt, en wat de bouw van schakelkasten nou zo’n mooie droombaan maakt.
Je werkte als kok en als koerier. Hoe kwam je op erom de techniek in te gaan?
“Eerlijk gezegd was ik de horeca helemaal zat. Dus dan ga je om je heen kijken. Maar ja, je zoekt en je vindt niks — of nou ja, je vindt juist zo ontzettend veel dat het heel lastig wordt om te kiezen. Techniek is enorm breed: je hebt elektra, installatietechniek, de loodgieter… Ik wist gewoon echt niet wat ik wilde. Toen kwam mijn vader met een berichtje uit de krant over een BBL-opleiding: twee dagen naar school en drie dagen werken. Ik dacht: ‘Waarom zou ik dat niet doen?’ Je moet toch weer de boeken in om het te leren, en dit was voor mij dé kans om de stap te zetten.”
Je kreeg eerst een test voordat je kon beginnen. Hoe ging dat?
“Klopt! Naar aanleiding van dat krantenartikel meldde ik mij aan en werd ik uitgenodigd voor een test van zo’n twee tot tweeënhalf uur. Dat was een vragenlijst die je inzicht in de techniek prikkelde. Toen de uitslag kwam, scoorde ik honderd procent! Ik geloofde het eerst zelf niet eens. Ik dacht: ‘Hè, honderd procent? Dat kan toch helemaal niet?’ Maar blijkbaar dus wel. Dat was voor mij wel echt het zetje in de rug dat ik nodig had: dit is blijkbaar iets wat echt bij mij hoort.”
Je moest wel weer terug naar de schoolbanken. Zag je daar niet tegenop?
“Voordat ik eraan begon dacht ik wel even: ‘Oef, ik weet niet of dit allemaal wel weer zo lekker gaat.’ Maar als je er eenmaal zit, valt het alles mee. Ik vond het nu veel minder erg dan toen ik jonger ছিল. Toen wilde ik gewoon met vrienden afspreken en vond ik school vooral irritant. Maar hoe ouder je wordt, hoe minder erg het is: nu heb je een doel, wilt iets bereiken en doorgroeien. En, eerlijk is eerlijk: op schooldagen kan ik een uurtje langer blijven liggen, dat is ook lekker.”
En qua salaris: hoe was het om van fulltime werk naar werkend leren te gaan?
“Ja, daar maak je je van tevoren wel gedachten over. Je wilt op jezelf wonen, dus salaris is belangrijk. Maar ik kreeg vanaf het begin gewoon 40 uur uitbetaald. En zelfs al was het een leerlingenloon, het was wel het meeste wat ik per maand had verdiend, en zeker meer dan ik gewend was in de horeca of als koerier. Dus toen wist ik direct: Als dit het is, dan ga ik er vol voor!”
Werd je op je werk meteen in het diepe gegooid?
“Nee, absoluut niet. Ik werd meteen gekoppeld aan een collega die me ging opleiden. Je begint samen aan een project, gewoon iets simpels, zodat hij rustig alles kan uitleggen en kan kijken wat je kunt. Pas als ze doorhebben dat je het snap, zeggen ze op een gegeven moment: ‘Hier heb je een eigen project of paneel om te maken, succes!’ Maar dat bouwen ze heel geleidelijk op.”
Heb je nog iets gehad aan je ervaring als kok in de horeca?
“Absoluut, vooral de stressbestendigheid en het doorpakken! De horeca is natuurlijk enorm chaotisch; rond etenstijd wil iedereen tegelijk een bord eten. Dan heb je soms niet eens tijd om na te denken. En als ze mij nu op het werk vragen of ik kan overwerken, is dat voor mij geen enkel probleem. In de horeca gaat de keuken om negen uur dicht, maar zit de zaak nog vol met vijftig man en ben je pas om half twaalf klaar. Nu heb ik een vaste eindtijd van kwart over vier en ben ik lekker voor het eten thuis. Vroeg beginnen was wel even wennen, ik ben nooit een ochtendmens geweest, maar om half zes opstaan went verrassend snel als je er een hele vrije avond en een vrij weekend voor terugkrijgt.”
Voor wie het niet kent: wat doet een Panelenbouwer?
“Als panelenbouwer stel je grote schakelkasten samen voor bedrijven en bijvoorbeeld productielijnen. Dat betekent elektrische componenten op een plaat monteren en alles keurig netjes verbinden met bedrading. Het is echt precisiewerk: een grote puzzel die je oplost. Als je van puzzelen houdt, is dit echt jouw ding! Je moet wel stressbestendig zijn en nauwkeurig kunnen werken, want een foutje in de keuken is toch net wat minder erg dan een foutje in de elektra. En het is heel veelzijdig: de ene keer maak je een klein kastje met weinig besturing, de andere keer een reusachtige kast die puur mechanisch of juist vol elektra zit.”
Wat geeft je de meeste voldoening in dit werk?
“Dat je meewerkt aan iets groots. De kasten die wij bouwen zorgen er bijvoorbeeld voor bedrijven en productielijnen werken, en bijvoorbeeld dat producten in de supermarkt komen te liggen. Ik vind het mooi om het resultaat van mijn werk terug te zien in de buitenwereld, dat dingen wérken. Dat geeft echt een fantastisch gevoel. Ook daarom is dit voor mij echt een droombaan!”
Heb jij ‘n tip voor deze rubriek? Stuur je suggestie naar demakersvanmorgen@technieknederland.nl!
