De agenda van P.P.A. Teeken zit tot april 2027 vol. Toch wil eigenaar Patrick Teeken zijn loodgieters- en dakbedekkingsbedrijf niet uitbreiden. De Hagenaar koestert zijn ploeg en verstoort die voor geen goud. Zijn motto: “We zijn allemaal gelijkwaardig, maar hebben niet allemaal hetzelfde nodig!”
Om half negen nemen Patrick Teeken en zijn vier medewerkers de klus door. Ze verdelen het werk en spreken af wat die dag gereed moet zijn. Patrick is de eigenaar, maar staat ook zelf op het dak; een voorman is er niet. “Wij zijn allemaal gelijk”, zegt hij. Zodra het afgesproken werk is gedaan, kan iedereen naar huis. “Is het werk klaar, dan is het werk klaar. Dan kun je wat voor jezelf gaan doen.”
Later beginnen
Patrick en zijn team beginnen ‘s ochtends wat later dan de meeste andere dakdekkers en installateurs. Op verzoek van veel klanten, zegt Patrick. “Die wilden vaak eerst de kinderen naar school brengen.” Zelf komt hem dat ook goed uit. “Ik vind het fijn om niet om zes uur mijn bed uit te moeten. Maar daarna knallen we wel de hele dag door.” Die vrijheid betekent niet dat het werk vrijblijvend is. De medewerkers leggen verantwoording aan elkaar af en spreken elkaar aan wanneer dat nodig is. “We leggen eer in ons werk”, zegt Patrick. “En we zullen elkaar nooit afvallen of afzeiken.”
We leggen eer in ons werk. En we zullen elkaar nooit afvallen of afzeiken.
Naast de ladder
Patrick leerde het vak zelf in de praktijk. Vanaf zijn twaalfde ging hij in de weekeinden met zijn vader mee naar loodgietersklussen. Eigenlijk begon hij nog eerder: als kind stond hij met een soldeerbout naast de ladder van zijn vader te prutsen. “Ik kon toen goed dingen in elkaar bakken.” Op zijn zestiende begonnen vader en zoon samen het bedrijf.
P.P.A. Teeken is inmiddels gespecialiseerd in lood-, koper- en zinkwerk, bitumineuze dakbedekking, leien en pannendaken. Ongeveer 90 tot 95% van het werk gebeurt op het dak. “Niks is prefab of komt uit de fabriek”, zegt Patrick. “We maken het met de hand. Behalve een rol lood of een plaat zink.” Geen dak is hetzelfde. Van zijn medewerkers verwacht hij daarom dat zij niet alleen uitvoeren, maar ook zelf kijken, overleggen en oplossingen bedenken.
Gelijkwaardig maar niet gelijk
“Ze zijn allemaal heel verschillend van elkaar”, zegt Patrick over zijn vier medewerkers. Gelijkwaardigheid betekent bij Teeken daarom niet dat Patrick iedereen hetzelfde behandelt. De een heeft vooral vrijheid nodig, bij de ander moet hij dichterbij blijven. Brad is daarvan het duidelijkste voorbeeld. Brad was 15 toen hij via een klant bij het bedrijf terechtkwam. Hij zat in het speciaal onderwijs, maar de schoolse manier van leren paste niet bij hem. Volgens Patrick was hij speels, onzeker en weinig spraakzaam. Brad heeft autisme; een harde benadering werkt bij hem averechts. “Wij zullen nooit schelden of uit ons dak gaan”, zegt Patrick. “Dan kruipt zo’n jongen in zijn schulp.”
Wij zullen nooit schelden of uit ons dak gaan. Dan kruipt zo’n jongen in zijn schulp.
Contact met thuis
De grens tussen werkgever en begeleider was in het begin dun. Patrick had vrijwel wekelijks contact met Brads moeder. “Zijn er dingen, spelen er dingen?” Als er iets aan de hand was, konden zij snel overleggen. Gaandeweg leerde Patrick wanneer hij moest bijspringen en wanneer hij Brad juist zijn gang moest laten gaan.
Op de vraag waardoor Brad zich zo heeft ontwikkeld, antwoordt Patrick eerst met twee woorden: “Vrijheid, waardering.” Daarna: “Geef iedereen de ruimte. En luister en denk mee.” Die ruimte betekende niet dat er minder van Brad werd verwacht. Hij deed hetzelfde werk als zijn collega’s en leerde onder meer leien leggen, zink verwerken en pannendaken maken.
Sindsdien is er een knop omgegaan: Brad neemt meer verantwoordelijkheid en werkt zelfstandiger.
Voor Brad schuilt de aantrekkingskracht van het vak in het zichtbare resultaat. Hij maakt met zijn handen iets waar een klant blij van wordt en merkt bij iedere nieuwe klus dat hij meer kan dan daarvoor.
Hefbrug voor de hobby
Brad vertrok een tijd bij Teeken. Later hoorde Patrick via zijn moeder dat hij zijn collega’s en het werk op het dak miste. De twee dronken samen koffie, waarna Brad besloot terug te keren. Sindsdien is er volgens Patrick “een knop omgegaan”. Brad neemt meer verantwoordelijkheid en werkt zelfstandiger.
Dat is het duidelijkst te zien in zijn omgang met klanten. Door zijn autisme zag Brad vroeger op tegen gesprekken met onbekenden. Inmiddels legt hij zelf uit wat hij op een dak heeft aangetroffen en welke oplossing nodig is. Hij is nog steeds geen grote prater, maar voert die gesprekken wel.
Buiten het dakwerk sleutelt Brad graag aan scooters. Daarom kocht het bedrijf een hefbrug die hij mag gebruiken. “In het weekend staat-ie er ook vaak aan te rommelen”, zegt Patrick. “Ik wil de collega’s dingen geven zodat ze het naar hun zin hebben.”
Wat er verloren kan gaan
De hefbrug laat in het klein zien hoe Patrick zijn bedrijf leidt. Een uitgeschreven personeelsbeleid is er niet. Hij wil weten wat zijn medewerkers beweegt, en handelt daarnaar. “Het zijn collega’s, vrienden, familie”, zegt hij. Die nabijheid is tegelijk de kracht en de beperking van zijn aanpak. Het bedrijf kan zo werken doordat Patrick dagelijks met zijn medewerkers optrekt en zelf op het dak staat. Meer mensen zouden ook betekenen: meer planning, meer hiërarchie, meer afstand.
Je weet niet wat er wordt verstoord als we zouden groeien.
Bij verdere groei vreest Patrick juist die dagelijkse nabijheid kwijt te raken. “Je weet niet wat er wordt verstoord als we groeien.” Daarom blijft de ploeg zoals zij is, ook al is er werk genoeg voor meer mensen.
Brad leert nog iedere dag en zou het dakwerk het liefst zijn hele leven blijven doen. Patrick hoeft niet lang na te denken over wat hij van hem vindt. “Waren er maar meer gozers zoals hij.” Het klinkt als een personeelswens, maar is vooral een compliment. De ploeg blijft zoals zij is.
Heb jij ‘n tip voor deze rubriek? Stuur je suggestie naar demakersvanmorgen@technieknederland.nl!
