Als ‘Solar Lilli’ trekt ze wereldwijd honderdduizenden volgers en vele miljoenen views en reacties. Daarmee is ze ongetwijfeld de ‘beroemdste techniekvrouw van Nederland’. Toch is haar leven bepaald geen gladde successtory. “Jarenlang leefde ik onder een steen. Dankzij de techniek ben ik daar nu onderuit.”
Op Instagram, Facebook, TikTok en YouTube lijkt ze een stoere, zelfverzekerde techvrouw. Een echt mens, weet wat ze doet, goed om te zien en bepaald niet bang. Maar dat is slechts de helft van haar verhaal. De blonde Brabantse Lillian Verreijen (35) worstelde jarenlang met zichzelf en haar omgeving. ‘Solar Lilli’ is allesbehalve een oppervlakkig influencermeisje. Ze blijkt een bedachtzame vrouw, een gevoelsmens. Ze praat rustig, formuleert zorgvuldig, denkt hardop en nuanceert haar woorden regelmatig terwijl ze praat.
Het was bij mij altijd alles of niets. En meestal werd het dan niets.
Haar weg naar succes kende veel bochten. Lillian groeit op in Den Bosch, in een instabiel gezin. Structuur is er nauwelijks, school vindt ze lastig, diploma’s haalt ze niet. “Ik was een boos en verdrietig kind”, zegt ze terugblikkend, zonder veel drama. Ze belandt in jeugdzorg, klinieken en kent periodes van terugval. Toch vertelt ze ook met warmte over haar jeugd. Over de vrijheid waarmee ze opgroeide. Over muziek, kunst en nieuwsgierigheid. “Dingen zijn nooit helemaal zwart-wit”, leerde ze daarvan. “Dat probeer ik altijd te blijven zien.”
Alles of niets
In haar tienerjaren schiet haar leven alle kanten op. Baantjes in supermarkten, een biologische kaaswinkel, een ijsfiets in de zomer. Soms gaat het een tijd goed, dan weer mis. “Het was bij mij altijd alles of niets”, zegt ze. “En meestal werd het dan niets.” Het is een tijd van zoeken naar houvast, met periodes van opkrabbelen en terugvallen.
Het kantelpunt komt als haar broer Atilla Hermus, die onder de bedrijfsnaam Manos nu al dik 20 jaar werkt in zakelijke zonne-energie, haar vraagt om mee te helpen op een project. Gewoon aanpakken. Materialen sjouwen. Panelen leggen. “Op een gegeven moment was ik hele dagen zonnepanelen aan het plaatsen”, vertelt ze. “En ik voelde: dit doet me goed!”
Structuur en vrijheid
Dat simpele inzicht verandert veel. Werken in de techniek geeft haar precies wat ze hard nodig had: structuur, vrijheid en verantwoordelijkheid. Niet binnen een strak kantoor of een vaste bedrijfscultuur, maar buiten. Op daken. Op zonneparken. Met zichtbaar resultaat aan het einde van de dag. “In techniek heb ik veel vrijheid”, zegt ze. “Ik mag mijn eigen planning maken, dingen regelen, organiseren. Dat past gewoon veel beter bij mij.”
Die omslag verandert haar leven. “Ik heb veel te lang onder een steen geleefd. Toen ik in de techniek ging werken, begon ik daar eindelijk onderuit te komen”, zegt ze. Ze krijgt meer ritme in haar dagen, meer grip op haar demonen. En: ze verandert heel bewust van omgeving. Sinds enkele jaren woont ze in een ecologische woongemeenschap waar de bewoners experimenteren met duurzame technieken zoals regenwateropvang, biobased bouwmaterialen en warmteopslag. Daar vindt ze de rust die ze zo hard nodig had. “Ik moest één ding veranderen”, zegt ze. “En dat was eigenlijk: alles.”
Werken in een organisatie met gescheiden functies, past niet bij mij. Ik wil het hele proces leren begrijpen.
Via verschillende werkgevers groeit ze ondertussen steeds verder door. Eerst vooral praktisch uitvoerend werk, later met steeds meer verantwoordelijkheid. Ze begint bij streekgenoot Hoppenbrouwers, waar ze voor het eerst echt ervaring opdoet in de zonnepanelenwereld. “Daar heb ik veel geleerd”, zegt ze. “Maar ik voelde ook vrij snel: dit bedrijf past eigenlijk niet helemaal bij mij.” Daarna werkt ze onder meer bij SolarUnie (nu Energreen), Schroen en Solisplan (nu onderdeel van ELIX Groep), waar ze steeds zelfstandiger wordt. “Werken in een organisatie met allemaal gescheiden functies, past niet bij mij”, zegt ze. “Ik wil juist het hele proces leren begrijpen.”
Per ongeluk viraal
Rond diezelfde periode begint ook haar groei op social media. Eerst bijna per ongeluk. Tijdens haar werk zet ze af en toe filmpjes online van haar werkdagen. Met een zonnepaneel een ladder op. Een omvormer installeren. Kabels trekken op een dak. “Eigenlijk stelde het helemaal niks voor”, zegt ze. “Ik vond het gewoon leuk om filmpjes te maken.”
Influencer? Dat wil ik helemaal niet zijn. Dat hele influencer-wereldje vind ik eigenlijk best gênant.
Wat begint als iets uit verveling en nieuwsgierigheid, groeit uit tot een internationaal bereik. Eerst bereiken haar video’s vooral Nederlandse collega-installateurs. Maar al snel volgen reacties uit de hele wereld. Mensen die technische vragen stellen. Jongeren die nieuwsgierig worden naar het vak. “Maar ook mannen die gewoon graag naar een stoer vrouwtje kijken”, zegt ze nuchter.
Zonder mediatraining of opleiding begrijpt Verreijen precies hoe internet en social media werken. Wat scoort en wat niet. Hoe beelden, uitsnedes en scènewissels werken. Haar video’s voelen puur en echt, en hebben tempo en stijl. “Toch zie ik mezelf helemaal niet als influencer”, zegt ze lachend. “Dat wil ik ook helemaal niet zijn, want dat hele influencer-wereldje vind ik eigenlijk best gênant.”
Breder dan alleen zonne-energie
Werken in de techniek is voor haar de hoofdmoot. Tegenwoordig werkt ze bij Connectro, onderdeel van Michelbrink Elektro en voormalig Van Zutphen Elektro. Dat was voor haar een bewuste stap naar een breder elektrotechnisch bedrijf dat meer doet dan alleen zonne-energie. En: ze begeleidt nu projecten van A tot Z. Ze werkt met onderaannemers, organiseert planningen en stuurt complete installaties aan. Van particuliere systemen tot grote zakelijke projecten. Daarnaast verdiept ze zich in elektrotechniek en energiesystemen. “Eigenlijk doe ik nu bijna alles”, zegt ze lachend. “Best gek, ik ben van mezelf chaotisch en dacht vroeger altijd dat ik dat nooit zou kunnen.”
‘Vrouw in de techniek’ vind ik geen thema. Kies gewoon waar je zin in hebt!
‘Nee’ tegen internationale deal
Ook online groeit haar bereik ondertussen verder. Internationale merken kloppen bij haar aan voor samenwerkingen. Fluke vroeg haar voor een langdurige samenwerking rond meetapparatuur. Schneider Electric ook. Ford zette een elektrische bedrijfsbus voor haar deur voor social campagnes. En ze wordt gevraagd om de wereld over te reizen om pakkende sponsorcontent te maken.
Maar sorry hoor: als het niet écht voelt, trek ik het gewoon niet!
Zelf blijft ze daar opvallend nuchter onder. “Soms realiseer ik me eigenlijk niet eens hoe groot die bedrijven zijn”, zegt ze. Tegelijk denkt ze kritisch na over wat wel en niet bij haar past. “Ik wil niet alleen maar advertenties worden”, zegt ze. “Dan ben ik weg.”
Daarom zegt ze – via haar agent die haar daarbij helpt – ook regelmatig ‘nee’. Zelfs voor een deal met een wereldberoemde Chinese webwinkel bedankte ze vriendelijk. “Die aanvraag voelde echt totaal niet goed”, zegt ze. “Dan denk ik: dit slaat nergens op. Terwijl ze echt flink wilden betalen. Maar sorry hoor: als het niet echt voelt, trek ik het gewoon niet!”
Ik zou het mooi vinden als mijn verhaal jonge mensen helpt. Dat zij denken: zoals die Lilli dat heeft gedaan, misschien is dat ook wel iets voor mij.
Geen cliché techniekvrouw
Zou die echtheid haar geheim zijn, haar superpower? ‘Solar Lilli’ laat techniek niet zien als een commercial of een campagne, maar echt en alledaags. Fysiek, concreet, praktisch en uitdagend. Vaak met een knipoog, en zónder grappigdoenerij. Jongeren herkennen zich in haar verhaal. “En echt niet alleen jonge vrouwen”, benadrukt ze. Het laatste wat zij wil, is worden gezien als cliché voorvechter voor ‘vrouwen in de techniek’. Dat thema vindt ze niet interessant; veel belangrijker vindt zij dat je als mens – vrouwen én mannen – in alle vrijheid je eigen keuzes durft maken voor opleiding en werk. “Kies gewoon waar je zin in hebt”, zegt ze tegen jongeren die twijfelen of ze geschikt zijn voor een studie of een baan. “Ik zou het mooi vinden als mijn verhaal jonge mensen helpt en inspireert. Dat zij ook gaan denken: zoals die Lilli dat heeft gedaan, misschien is dat ook wel iets voor mij.”
Dit werk geeft voldoening. En dat komt al heel dicht bij geluk.
Buiten valt de schemering in. Op tafel ligt haar telefoon, scherm uit, maar een inbox vol meldingen en DM’s. “Daar ga ik vanavond nog even naar kijken”, zegt ze. En morgen weer vroeg aan de slag: op een kantoor, op een dak of in een technische ruimte. Werken. Leren. Verder bouwen. Veel grootser dan dat is het niet, vindt ze, en verder vooruit wil ze ook niet kijken. Gewoon doen wat je te doen hebt, en leven van dag tot dag. Haar werk in de techniek helpt. Geeft houvast, rust en regelmaat. Op de vraag of ze nu gelukkig is, valt ze heel even stil. Dan: “Elke dag op pad, dingen maken, mensen helpen. Dat geeft voldoening. En dat komt al heel dicht bij geluk.”
Heb jij ‘n tip voor deze rubriek? Stuur je suggestie naar demakersvanmorgen@technieknederland.nl!
